Juist Nu #7 Mindfulness: zitten als een berg

In deze blog deel ik een krachtige mindfulness oefening om te aarden: de berg. De berg staat namelijk stevig op de aarde. Met de top in de lucht. Maar er is altijd een verbinding met de ondergrond.

Deze oefening heb ik geleerd tijdens mijn opleiding Acceptance & Commitment Therapy. Voor mij werkte het heel prettig om de oefening zelf in te spreken in mijn telefoon, bijvoorbeeld met de dictafoon app. Je kan er ook voor kiezen om iemand anders te vragen de tekst voor te lezen. Je ziet dat er in de tekst ook [pauze] staat. Daarmee bedoel ik dat je een stilte laat vallen, van ongeveer 4 rustige ademhalingen. Ik ben heel benieuwd wat je ervan vindt! Bij het lezen van de tekst hoorde ik de woorden en voelde ik de rust van de berg in mijn lichaam al.

De berg

Ga voor deze oefening als het kan op de grond zitten. Met een kussen onder je. Als dit niet prettig voor je is ga dan op een stoel zitten en zet je voeten stevig op de grond. Voel hoe je contact maakt met de ondergrond. Dit is de stabiele basis die jouw bovenlichaam draagt. Zit met een rechte rug.

Voel hoe je zit en hoe jouw basis je lichaam draagt. Je hoofd staat recht op je nek en schouders. Je schouders zijn helemaal ontspannen. Je kunt ze even optillen en weer laten zakken. Je handen rusten in je schoot of op je benen. Laat je houding zo zijn dat je waardigheid en rust uitstraalt.

Breng dan nu je aandacht naar je ademhaling. Merk het ritme van de in- en uitademing op. Je voelt hoe je longen zich vullen, je borst en buik doen rijzen en ook weer dalen.

[pauze]

En stel je dan in fantasie een berg voor. Denk er niet al te lang over na. Neem het eerste beeld dat in je opkomt. Het kan een berg zijn die je kent van vakantie, van een plaatje uit je jeugd of een beeld dat je zomaar bedenkt.

[pauze]

En bekijk de berg met al haar kwaliteiten. Zoals je hier nu zit. Stevig, rustig met je basis op de grond of de stoel. En met een waardige houding. Je voelt je als het ware veranderen in de berg die je in je fantasie voor je ziet.

Zie eens hoe onbeweeglijk en massief de berg is. En hoe prachtig. Of je nu van dichtbij of veraf kijkt. Dat mooie heeft te maken met iets wat bij alle bergen hoort. Iets universeels van berg-zijn.

[pauze]

Kijk nu of je je één kunt voelen met de berg. Zodat jij de berg wordt. Je hoofd is de top. Je schouders zijn de flanken van de berg. Je zitvlak en je benen zijn de basis van de berg. De basis op de grond of in je stoel. Misschien kun je voelen dat je lichaam iets van de kwaliteiten van de berg aanneemt, zoals je hier nu zit: recht oprijzend, stil en waardig.

Je zit als een stevige rustige berg. Daar zijn geen woorden meer bij, geen gedachten. Je bent helemaal aanwezig.

[pauze]

De berg is er gewoon. De berg zit berg te zijn. De hele dag door. Terwijl de zon opkomt, een boog maakt en weer neer gaat. Terwijl het licht verandert, terwijl de nacht na de dag komt en de dag weer na de nacht, zit de berg daar gewoon en is zichzelf. De berg zit daar stevig en rustig. Terwijl het winter, lente, zomer en herfst wordt. 

[pauze]

Het weer is steeds anders. Elke dag en elk uur. Soms is er zon, soms is er regen of sneeuw. De berg is rustig, stevig en kalm. De berg is er gewoon. In elk seizoen kan de berg ijskoude regen over zich heen krijgen, in de wolken of in de mist zitten. De mensen die de berg bezoeken kunnen het jammer vinden dat de berg niet te zien is. Maar voor de berg maar het niet uit of zij nu wel of niet gezien wordt.

In de zon of in de wolken, in de gloeiende hitte of in de ijzige kou; de berg zit er gewoon en is zichzelf. Onbewogen door het weer. Door wat er aan de buitenkant van de berg gebeurt.

[pauze]

Ik zie mijzelf als berg. En ik voel mijzelf stil en stevig.

[pauze]

Als we stilzitten merken we de veranderingen in ons denken, in ons voelen, in ons lichaam en daarbuiten. Wij hebben ook in ons leven tijden van licht en donker. Tijden van vrolijke kleuren en tijden van dofheid, pijn of verdriet. We hebben stormen. In de buitenwereld en in onze levens. En van binnen in ons gevoel.

Door in onze meditatie de berg te worden kunnen we ons verbinden met de kracht en de stabiliteit van de berg. En deze voor onszelf aannemen. Je kunt zelf die stilte en stevigheid zijn. Ook al verandert er veel in ons leven. Per seconde, per uur en over de jaren.

Het kan ons helpen om te zien dat onze gedachten en gevoelens, ons piekeren, onze emotionele stormen en crises, en ook alle dingen die ons overkomen veel weg hebben van het weer op de berg. Wanneer we er op deze manier mee omgaan leren we een diepere stilte en wijsheid kennen. Middenin de stormen. Dit is wat bergen ons kunnen leren als we er naar kijken en luisteren.

Dus als er in je leven veel onrust is, keer dan in gedachten terug naar het beeld van jouw berg.

[einde]

In de volgende blog gaan we in op onze identiteit: het zelf


← terug naar het overzicht
nl_NLNL